Mijn

Dacht hem gevonden te hebben, die ene, eerlijke, die zijn beloften waarmaakt, mij op nummer 1 zet, forsake all others, in Amy thinkable way. Maar dat is niet zo. Sexueel getinte berichtjes aan (een) andere vrouw(en). Die ene vraag die ik hem stelde, die ene belofte die hij daarop deed....... niets. Keer op keer niets. Weken lang.... niets. Geïrriteerd, boos als ik er naar vroeg. Verwijten dat ik er maar over doorga. Allemaal niet nodig geweest als hij meteen in actie gekomen was en zijn belofte het regelen gehouden had. Nu na 2 1/2 week bij hem, waarvan de eerst meer dan super en laatste meer dan shit...... zit ik in de trein op weg naar het vliegveld en voel me ellendig. Bij het wegbrengen zaten we voor het station in de auto om nog wat te praten, hij zei "laten we opnieuw beginnen en het vorige jaar vergeten". Nu ben ik niet zo goed in vergeten..... maar wil het een kans geven. Natuurlijk, want houd van hem. Maar wil niet meer dat hij sexachtige berichtjes stuurt naar andere vrouwen, geen enkele, text of vrouw. Hij zal me nu moeten bewijzen dat hij voor mij kiest. Zal me moeten bevestigen. Zal hij dat kunnen? Willen? Nu zegt hij van wel...... Kan ik hem vertrouwen? Zeker als ik zo ver weg ben? Wat vraagt dat van mij? Kan ik dat opbrengen? De toekomst maakt me onzeker in plaats van zeker. Hoe lang is dit al aan de hand? Het roept te veel vragen op. Dat heerlijke gevoel van ruim een week geleden is weg. Angst en pijn is terug. Hij zegt dat hij heeft gekozen voor mij...... en ik ben bang..... 

Love you, nog een keer.

We waren nog maar een paar uur samen en hij sprak het uit. Diep in mij. That came out quick, sprak hij vervolgens en kuste me diep toen ik zei dat ik het ook zo voelde. Het was heerlijk. Maar..... nu wacht ik steeds op nog een keer. Hij schreef het nogmaals in een berichtje. Een berichtje wat ik opnieuw en opnieuw lees. Berichtjes waar ik ook op wacht. Elke dag, bedenken waar op de wereld hij is en hoe laat hij tijd zou hebben om een berichtje te sturen, hoe laat staat hij op, hoe laat naar bed etc. Dat is niet goed, dat moet ik helemaal niet doen. Maar ik leef op zijn klok. Stom.... maar omwille bij hem zijn, zijn feestje en kadootje zijn, dat zij. Wat hij mist en steeds weer wil hebben. Intussen bang dat hij dat allemaal niet wil. Zelfs als hij me geruststelde hielp dat niet echt, altijd maar even. Vandaag heeft hij voor het eerst geen berichtje gestuurd. Langzaam knijpt iets mijn hart samen. Ben ik bang, kan ik niet geloven dat zal blijven. Stom. Gebaseerd op slechte ervaringen, dat wel, vraagt ook veel van hem. Hij, mijn lief, wiens oen en blik ik sinds ik em voor het eerst zag niet meer ben vergeten. Spannende man dacht ik, ook een Jeep rijder, vergelijkbaar werk als ik doe, veel groter bedrijf maar minder gespecialiseerd. Kijk tegen hem op. Dat is me niet vaak overkomen. Na zijn eerste berichtje kon ik twee weken haast niet eten. Mijn hart en hoofd gingen een eigen weg. En dat doen ze nog steeds......... 

Flashbacks

Op de gekste momenten ineens terug zijn op een plaatsing in een situatie van ooit. Een moment in een eerder leven lijkt het wel. Even terug, vertrouwd als het een goed moment was, stressvol als het een minder goed moment was. Maar terug, naar ooit. Ik heb ze regelmatig. Gaat het om de slechte momenten dan bevangt onmiddellijk het nare, soms wanhopige gevoel van toen mij weer. Ijskoud en ellendig. Deze momenten kun je soms een hele dag met je meeslepen. De fijne momenten doen hetzelfde, maar dan heel even heb ik dan het fijne gevoel van ooit. Daarna dringt met een klap de realiteit binnen. Dit is niet meer, sterker, dit zal nooit meer. Daarna......verdrietig. De schok van het moment dat het doordringt dat het een flashback was en niet een moment van nu is steeds pijnlijk. Ook al ben ik blij met de fijne herinneringen. Zodra het doordringt dat het niet meer is, niet meer kan, doet het pijn. Zoals ik al aangaf, ik heb regelmatig flashbacks. Lastige momenten met roerige emoties.

Paniek

Zo voelt het als weer even door min hoofd schiet weather woord "nooit" ook alweer betekend. Iemand nooit meer zien enspreken, zo onherroepelijk. Zo beangstigend. Paniek slaat toe. Nooit. Nooit. Horen spreken, even aandacht, telefoontje, zorg, warmte, enz. Zo veel. Nooit meer. Brein kan er niet bij en wordt er bang van. Eenzaamheid troef. 

Moet er zijn

Afgelopen weekend berichtje van zusje dat zwager die nacht is opgenomen met verlammingsverschijnselen. Hoef geen seconde na te denken, ga naar haar toe. Waar ben je, waar ligt hij. Ik kom. Afspraken geannuleerd in seconden, eten voor de jongens in de auto, op pad. Onmiddellijk wordt er iets geactiveerd wat ik al die jaren met mam ook had. Hoe het heet of wat het is weet ik niet. Wordt heel kalm en ga. Ook die dag, zusje zat net met een kopje koffie, even babbelen en ze mocht weer een half uurtje bij hem. Ik laat jongens uit, haal snel koffie en wacht haar weer op. Weer koffie en stuur haar naar huis om te rusten en de kinderen op te halen, had ze zelf ook al bedacht. Ik blijf en zit op de parkeerplaats met de jongens, koop een tijdschrift en rommel op de iPad. Precies zoals ik al die tijd met mam ook deed. Uren en uren gewacht op ziekenhuisparkeerplaatsen. Rustig afwachten tot je er weer in mag voor het volgende bezoekmoment, te weinig tijd en nutteloos om naar huis heen en weer te rijden. Dus wachten, wachten, wachten. Uren en uren, ik kan het. Wordt niet gek, blijf rustig. En ben fijn dichtbij, als er iets is ben ik er zo. Al die dingen spelen door het hoofd. En nu opnieuw, net als al die jaren. Kan het nog steeds. 

Niet voorkomen

Iedereen wist het. Als enige alleenstaande in de familie was het voor mij wellicht makkelijker de zorg voor haar op me te nemen. En dat wilde ik ook. Had ook niemand anders om me druk om te maken, hield van haar en wilde niet, moest er niet niet aan denken at ze dat hele ziekteproces alleen zou moeten doormaken. Wellicht was het voor anderen een opluchting te weten dat ik er was, dat ze dus niet alleen was em ik ook niet. Maar allemaal hebben ze geweten in welk gat ik daarna zou vallen. Opnieuw, want zo'n groot verlies had ik al eerder meegemaakt. Het grote gat daarna was diep en eindeloos. Nu, na jaren zoveel ik kon bij haar te zijn geweest, dagen en nachten in de slechtste periodes bij haar bed gezeten te hebben. Gepraat, stil geweest, als het kon samen ritjes gemaakt, bellen, elk nieuwtje over de honden enzovoort, altijd even een luisterend oor. Na haar overlijden, de opmerkingen van oompje, zusje, dat mam zich zo'n zorgen had gemaakt over mij, over hoe dat nou moest met mij na haar overlijden. Haar angst dat ik in dat gat zou valken dan. De lieve grappige opmerking van zusje over mij adopteren. Nu,, inmiddels drie maanden verder is er niemand die  me me vraagt. Niemands die me een berichtje stuurt of er een telefoontje aan waagt, al was het maar om me een hart onder de riem te steken. Ik doe zo druk mogelijk, werken werken. Om afleidingbte hebben en te voor komen dat ik nog dieper val in dat grote angstaanjagende gat. Zal dit het zijn? Eenzaam voor de redt van min leven? Na het vorige grote verlies ban min lief had ik haar nog, de mama. Nu heb ik haar verloren. En blijkt er niets meer te zijn. Wist, of misschien beter, was er bang voor dat het zou koen. Geen noemenswaardige sociale contacten meer, familie heeft eigen gezin en drukte. Begrijp het heus, heb nooit een heel grote rol gespeeld in hun levens anders dan aanwezigheid denk ik. Dus nu, nu er alweer wat tijd verstreken is verdwijnt ook de zorgelijkheid. Het zal wel goed met haar gaan. En dat is niet zo. Het gat is groot, donker en diep, diep, diep. Het is er heel eenzaam. Heb het zelf niet kunnen voorkomen. 

 

Eenzaam

Tientallen keren per dag schieten de tranen in min ogen. Steeds die kleine momentjes, herinneringen, een geur, een bloem, een muziekje. En ik denk aan jou. En huil. Hoe moet dat nou nu jij er niet meer bent. Aan wie kan ik mijn verhalen kwijt, mijn verdrietige en blije momentjes. Gebleken is dat er ,aar weinigen overblijven. De eerste dagen en weken nog wel. Maar dan.......soms uit onverwachte hoek komt er een attentie of een woord. Uit de verwachtte hoek blijft het zo stil. Ik wist het, had het al eerder meegemaakt. Kende en herkende onmiddellijk de pijn die dat doet. En toch hoop je dat de vrienden en kennissen die inmiddels de jouwe zijn anders zullen zijn en je niet in de steek laten. Of zeggen dat je zelf maar moet aangeven wanneer je iets wilt zonder te begrijpen dat dit een onmogelijkheid is. De keuze valt dan eerder op nietsdoen en thuis simmen. Buiten het onontkoombare werk inmiddels al meer dan tien weken in afzondering, ongevraagd. En niet weten hoe het anders moet. 

Telefoon

Na een hectische periode waar vaak slecht bericht zich per telefoon aankondigde krijg mijn reactie op een inkomend telefoontje niet onder controle. Hartklopping, zweet, soms voel ik het bloed even uit mijn hoofd trekken. Irritante lichamelijke reacties die ongetwijfeld wel weer zullen afnemen naarmate tijd vordert. Maar in min hoofd speelt zich ook vanalles af pompeuze momenten. Met een schok ben ik terug bij de stressvolle momenten die werden aangekondigd met deze genoemde telefoontjes. Ik zie het scenario weer voor me. De film speelt zich af. Meestal kan ik de film stopzetten. Een enkele keer lukt dit niet. En dan blijf ik een lange tijd met het oorspronkelijk gevoel van het oorspronkelijke telefoontje zitten. Ben dan tot beroerd weinig in staat, het vreet mijn energie. Er blijven dingen liggen, dat geeft stress en dat zorgt weer voor een repeterende stressvolle reactie op dingen als deze telefoontjes. Cirkel, hoe ga ik dit doorbreken. Een andere beloon was natuurlijk een goed idee, maar bleek niet te werken, het brein weet dat.de telefoon gaat en meer informatie is overbodig blijkbaar. Bovendien blijken vele mensen dezelfde beloon te hebben als min eigen beloon uit diensttijd. Er is geen ontkomen aan. Wellicht toch een hutje op de hei, zonder telefoon. 

Vertragen

Op weg naar huis. Eigenlijk. Maar via omwegen. Nog niet naar huis, smoesjes, even daarlangs rijden, even stoppen op een mooi plekje, even van de snelweg af, even met de honden lopen, plassen, etc. Thuiskomst uitstellen en reis vertragen, willens en wetens. Soms even stoppen om te huilen, of juist doorrijden tijdens het huilen. Radio aan, radio uit. Luisterboek luisteren, niet luisteren en weer opnieuw starten. Korte momentjes vol energie en plannen "als ik straks thuis ben, dan zal ik ......". Helemaal niets, want meestal is de reden om te stoppen gedurende het laatste deel van de reis oververmoeidheid. En thuisgekomen is er alleen nog zin in het bed. Kom nergens, kom tot niets. Alles vertraagd.

Nooit

Nog zo in beslag genomen door de bijzaken dat aan rouwen toekomen niet aan de orde is. Mis de mama heel erg, er moet ook nog zoveel gebeuren, wel en niet gerelateerd aan haar overlijden. Het idee dat ik haar nooit, nooit meer zal zien, spreken, knuffelen, nooit, nooit meer maakt dat paniek toeslaat. Wegdrukken die paniek, geen tijd voor en ook heel bang voor. De mama was er altijd, ik weet niet beter, bij de fijne en niet fijne momenten in mijn leven. Telefoontje, steun, babbel, hapje eten, altijd koffie. En dan het idee dat dit nooit, nooit meer kan....... Niet te bevatten. Het concept "nooit" is niet iets wat mijn brein een plaatsje kan geven. Of wellicht wil geven. Ergens diep en ver achter in het brein sluimert de hoop, of het idee, dat dit een tijdelijke situatie is. Dat het vanzelf ophoud en weer gewoon net als daarvoor zal worden. De rest van het brein weet beter. Maar toch. Het concept "nooit" is onacceptabel en niet te bevatten.

  

Dralen

Onderweg, een dagelijkse omstandigheid, altijd onderweg. Heenreis zo snel mogelijk en dan......terug.....dralen, omrijden, toeristische route, nog niet naar huis. Thuis is verdriet, eenzaamheid. Ontsnappen aan de puinhoop thuis. Nog niet naar huis. Hier eens naar links, daar eens naar rechts. Uitstellen. Uitstellen naar huis toe gaan, uitstellen de puinhoop thuis aanpakken, uitstellen thuis alleen te zijn, uitstellen de herinneringen daar opnieuw te ontmoeten. Vooral de vele, vele trieste. Onderweg huilen, dan ziet niemand het. Bij thuiskomst meteen naar bed, tv aan, iPad op schoot, afleiding. Niet stilstaan bij.... Niet nadenken..... Afleiding. Geen nuttige dingen doen. Zo lang mogelijk uitstellen. Alleen vermakelijke dingen, spelletjes, afleiding. Welke symptomen waren diabolo al weer? Depressie? En dan? Blijven dralen en daarna........hop, door.

Ongeslapen

Ochtend begonnen met brok in de keel. Binnenkort een evaluatiegesprek over de laatste dagen van een geliefd familielid en de doorgebrachte tijd in een hospice. De twee laatste nabestaanden krijgen deze mogelijkheid. Dankbaar gebruik wil ik, als een van die twee, hiervan maken, vooral omdat dit verblijf niet zo prettig was als het had moeten zijn. Achtereenvolgend ging er vanalles mis. De verzorging bleek niet berekend op iemand die zo ziek was en blijkbaar meer medische ondersteuning nodig had dan geboden kon worden. Overdrachten gingen niet goed, veel, weliswaar lieve en goed bedoelende, vrijwilligers die niet de handigheid, kennis en vaardigheid hadden van iemand uit de verpleging. Deze onhandigheid heeft bij iemand met een grote doorlig plek en zenuwpijn in een been veel extra pijn en ongemak veroorzaakt. Ondeskundigheid bij onterechte verdenking van besmettelijk virus, schorten, handschoenen en mondkapjes die gedragen werden tijdens verzorging en waarmee vervolgens door het hele gebouw gelopen werd. Triest en tegelijkertijd lachwekkend ware het niet zo triest. Onvoldoende druk op de arts om van een lab onderzoekje een spoed onderzoekje te maken, dus het "gedoe" bleef maar bestaan. Pas na het overlijden kreeg de familie te horen dat er geen besmetting met het virus was. Dat wisten zij zelf allang. De diarree die dat vermoeden had doen ontstaan bestond namelijk al 4 jaar en hield verband met de kanker en chemokuren. Triest en pijnlijk om je laatste dagen tegen deze schorten en dergelijke aan te moeten kijken. Bij de overdracht van ziekenhuis naar hospice is niet goed doorgekomen dat de patiënt lag op een luchtwisselmatras om doorliggen te voorkomen. Dat was dan ook niet aanwezig, werd besteld en verkeerd geleverd, bleef vervolgens vier dagen in de gang staan en pas nadat ik zelf hier achteraan ging werd er werk van gemaakt. Het in de haast en met veel stress geregelde matras werd vervolgens op het huisadres van de patiënt gebracht zoals ook al met allerlei medicijnen gebeurde. Meer stress. De verzorgende, want een verpleegkundige bleek overdag niet aanwezig te zijn, wel oproepbaar maar niet ter plaatse, van de eerste dag was zo ruw en onbeholpen met het zenuwpijnbeen dat de patiënt het uitschreeuwde. Dit had ik in bijna 5 jaar behandelingen nog niet meegemaakt. Toen deze verzorgende van die dag haar handelingen nog eens twee maal herhaalde kon ik haar wel door een ruit duwen. Deze zelfde verzorgende bleek de laatste avond ook dienst te hebben. De patiënt was er slecht aan toe, spreken ging nauwelijks meer, eten al dagen niet en drinken sporadisch. Die avond echter had de patiënt enkele slokjes water genomen. Later kwamen deze in een grote golf er weer uit. Ik stond al de hele middag naast de patiënt, hand in hand en kon dus met een handdoek het meeste opvangen. Maar er was wel wat nat beddengoed, een nat kussensloop en de patiënt kuchte er nogal bij. Dus drukte ik het alarmbelletje in waarna er een lieve vrijwilligster kwam die de situatie eens op haar gemakje overzag en besloot de verzorgende er bij te halen. Zij kwam even later terug om te zeggen dat deze nog even bezig was maar er zo aankwam. Ik was even bang dat de patiënt zou stikken maar dit maakte geen noemenswaardige indruk. Dezelfde verzorgende als de week ervoor, die van het been, kwam even later. Stond een hele tijd stil om van een afstand te kijken wat er loos was. Toen vroeg ze me wat ik wilde dat ze deed, ze kon namelijk niet zoveel doen. Ik zei dat het haar werk was, niet het mijne en dat zij beter wist dan ik wat er nu nodig was, benieuwd naar haar antwoord. De verzorgende gaf aan dat ze misschien wel een droog kussensloop om het kussen zou kunnen doen. Wat mij een goed idee leek en wat ik zeker zelf gedaan zou hebben als zij niet op het briljante idee gekomen was. En ja, onmiddellijk liep iedereen weer met schorten en mondkapjes, want ook overgeven was een van de symptomen van het verdachte virus. Dit virus heeft een incubatietijd van twee dagen, dit was de achtste, negende dag. Enkele uren later overleed de patiënt. De laatste uren. Die negen dagen in dat hospice heb ik dagelijks van de ochtend tot de late avond bij het bed gezeten, eerlijk gezegd ook omdat alleen laten onder deze omstandigheden mij zorgen baarde. Hoe lief de vrijwilligers ook waren met mij af en toe een cappuccino of een hapje brengen, ik heb het overleefd. Degene om wie het ging, degen die strevend was en verzorging nodig had kreeg dat niet zoals het had gemoeten. Had ik dat van tevoren geweten..... Patiënt had aangegeven niet naar een hospice te willen........wij dachten dat dit toch de beste optie was en haalden de patiënt over....... Het vreet aan me, de patiënt was mijn mama.

Verdrietig

Diep verdrietig, voel me voor de tweede keer in mijn leven in de steek gelaten. Opnieuw richtte ik mijn leven in om het leven van een ander die vervolgens overleed en mijn leven als een gatenkaas achterliet. Niet zijn/haar schuld, ook niet de mijne. Of toch? Had ik meer egoïstisch voor mijzelf moeten kiezen en degene die hulp nodig had moeten laten vallen en het zelf uitzoeken. Had ik voor mijn eigen werk, plezier, bezigheden, sociale contacten moeten kiezen wetend dat iemand alleen, ziek, verdrietig zat te zijn. Nu ben ik degene die er zo bijzit en niemand kijkt naar me om. Zelfmedelijden, is dat het? Eenzaamheid. Is dat wat ik zelf veroorzaakt heb? Langzaam vele sociale contacten verloren, familie die de illusie wellicht heeft dat ik het allemaal wel zal redden? Heb ik het over mijzelf afgeroepen? Ik weet het niet, wil het ook niet weten. Het voelt in elk geval klote! Stond ook deze week na stressvolle gebeurtenis met de telefoon klaar om diegene te bellen die niet meer onder ons is. Hard, pijnlijk, triest, kortom verdrietig. Maar, hop, door.